Verhofstadt had enkele maanden reeds te kennen gegeven dat België een voortrekkersrol wilde spelen in het Europese klimaatbeleid. Om de ambitieuze doelstellingen van de Europese Unie mee te kunnen waarmaken, moet ons land een bijkomende vermindering van de CO²-uitstoot met 7,4 procent realiseren. Die inspanning moet op een goede manier worden verdeeld tussen de verschillende gewesten en de federale overheid.

Arcelor Mittal neemt kost op zich
Een van de belangrijkste hindernissen was het voornemen van de staalreus Arcelor Mittal om een hoogoven opnieuw in gebruik te nemen rond Luik. Na een aantal persoonlijke telefonische gesprekken met de premier, stemde grote baas Lakshmi Mittal ermee in de kost te dragen van 1,4 miljoen ton CO²-uitstoot. De rest van de inspanning die de heropstart van de hoogoven met zich meebrengt, komt op rekening van de Waalse gewestregering.
Bovendien houdt het akkoord een terugname van eerder aan de bedrijven toegekende emissierechten in. Vlaanderen en Wallonië nemen hier elk de helft van de inspanning voor hun rekening. Voor beide gewesten geldt dat 50% van de reductie zal gebeuren door een efficiëntere herverdeling van rechten. Om de operatie te versoepelen schaft de federale regering de heffing op gratis CO²-rechten af, een fiscaal duwtje in de rug dus.

Geen hogere elektriciteitsfactuur
Verhofstadt kende daarentegen geen gunstregimes toe voor de zeer vervuilende elektriciteitscentrales, wel integendeel. Over heel het land moeten zij opdraaien voor de kosten van 2,6 miljoen ton CO²-uitstoot. Dat wordt dus kiezen tussen sluiten of rechten aankopen.
“De prijs van de elektriciteit mag hierdoor niet stijgen,” zo stelde premier Verhofstadt: “de producenten rekenen de CO²-kosten nu al door aan de consument, terwijl ze de uitstootrechten tot nu toe gratis verkregen. Een verhoging van de prijs kan dus niet op die gronden, en we beschikken ook de middelen om hier krachtig tegen in te gaan.”