De trotse vader treffen wij aan in werkkledij en dus niet in zijn vertrouwde witte slagerjas. Hij bevindt zich te midden van stoere werkmannen, stofwolken en in het rond slingerende elektriciteitskabels. Niet echt de ideale omgeving om zijn pasgeboren spruit onder te brengen. Louise verblijft op dat moment dan ook bij een onthaalmoeder zodat moeder Els nog even kan genieten van de nodige rust. Twee dagen later moet ook zij namelijk terug aan de slag, wanneer de slagerij in de Eeklose Schaperijstraat opnieuw én vernieuwd haar deuren opent.

“Wij horen regelmatig van collega’s dat zij nog kinderen wensen maar dat door tijdsgebrek in de onderneming of door de familiale situatie niet mogelijk achten. Zoiets mag je echter niet laten liggen. Eigenlijk hebben we zelfs wat te lang gewacht. De winkel vroeg veel van ons en we konden amper tijd voor elkaar vrij maken. Toch moet je op een bepaald moment de zaak even op de tweede plaats durven zetten en denken aan je gezin. Mijn vrouw merkte terecht op dat een loopbaan plotseling stopt, maar dat je leven daarom niet voorbij is. Kinderen en kleinkinderen blijven immers wel deel uit maken van je leven.”

Philip en Els gingen niet over een nacht ijs en probeerden de geboorte zo goed als mogelijk te plannen, in de hoop hun zaak hierdoor niet te zwaar te belasten. “Het is eigen aan het zelfstandig zijn om bij problemen op zoek te gaan naar een oplossing. We zijn wakker genoeg om zo’n zaken op te vangen. Al enkele jaren waren we dit aan het voorbereiden. We wilden onze winkelruimte uitbreiden om meer comfort te creëren voor ons en voor de klanten. De verbouwingswerken stonden eigenlijk al lange tijd op punt. Van zodra de gynaecoloog de bevallingsdatum ongeveer kon voorspellen, brachten wij de aannemer op de hoogte. Voordien hadden we aan hem onze plannen kenbaar gemaakt. Op 1 oktober konden de werken daardoor vlot starten, wetende dat mijn vrouw dan een vijftal weken niet zou kunnen werken.”

“Ondanks het feit dat Louise twee weken te vroeg werd geboren, is alles toch verlopen zoals we het vooraf hadden voorzien. Het was de bedoeling om mijn vrouw toch wel acht weken rust te geven. Moeders met een vaste job hebben dan misschien wel een langer moederschapsverlof, maar in een bedrijf ben je vervangbaar. Wij zijn zelf de drijvende krachten achter onze zaak en daarom onmisbaar. Ik kan niet zomaar een interimbureau bellen om iemand te sturen die wat bereidingen kan komen doen. Dat gaat zo niet’’.

Ook de klanten leven mee met de veranderingen bij hun geliefkoosde slager. “Wij hebben een sterke band met ons vaste klanten. Enkelen hadden zelfs tranen in de ogen bij het vernemen van het goede nieuws, anderen komen nu regelmatig eens piepen naar de werken. De geboorte hielden we sober. Ik wou mijn vrouw de nodige rust gunnen en we wilden geen bezoek. Nu gaan we echter alles samen kunnen vieren: het tienjarig bestaan van onze zaak, vijftien jaar huwelijk, de verbouwingen aan de winkel en natuurlijk de geboorte van onze dochter.”

Daarna gaan Philip en Els terug aan het werk. Voor hun dochter moesten ze bijgevolg op zoek naar kinderopvang. “Aangezien wij ook gedurende het hele weekend open zijn, was dat geen gemakkelijke zoektocht. Geschikte kinderopvang vinden in de week was al niet evident, maar in het weekend is het aanbod nog geringer. Met onze activiteiten is het echter onmogelijk om tussen het bereiden van de gerechten en de verkoop, een kind te verzorgen.”

Maar het slagersgezin geniet van deze tijd. “Toen we hoorden dat we een dochter zouden krijgen, zorgde dat voor een enorme stimulans. Onze droom kwam uit en de verbouwingen kwamen er aan. We genoten van de geboorte en van de weken die erop volgden.” Ondertussen is Louise in de week bij een onthaalouder in Eeklo, en in het weekeinde bij een andere in Kaprijke. Da’s een eind uit de buurt, maar Philip is al blij dat er een oplossing is.

Philip en Els hebben ook een zoon Lauren van veertien die ze kregen nog voor ze de slagerij overnamen. “De eerste jaren in de zaak was het voor ons heel moeilijk. We betaalden leergeld en werkten keihard. Plots deed mijn zoon zijn eerste communie. Het was soms alsof ik hem niet echt zag opgroeien. Nu wil ik dat anders aanpakken en zet ik mij bijvoorbeeld ook graag eens in de zetel met de papfles. Dat zijn mooie en intense momenten.”

“Het nieuwe leven doet deugd en zorgt voor afleiding naast de zaak. Voor hobby’s hebben we toch geen tijd. Dat weet je als zelfstandige. Het gezin komt bij ons dan ook op de eerste plaats. Als het daar goed gaat, is al de rest bijzaak.”

“Voor ons is het eigenlijk een compleet nieuwe start: een nieuw gezinslid en een nieuwe winkel. Het is wat afwachten wat deze vernieuwingen zullen teweeg brengen. We vragen ons af hoe de klanten zullen reageren en of ook wij de economische crisis zullen voelen. We hebben er nu ook een etertje bij natuurlijk...”

Maak je ook foto's over dit onderwerp? Stuur ze ons op!