HIHP ’09 start vrij rustig met de Malinees Bassekou Kouyaté en zijn groep Ngoni Ba. De ngoni is een eeuwenoud instrument, een soort viersnarige luit, waarvan de bezetting van Ngoni Ba er maar liefst vier telt. Een unicum, zelfs in Mali. We kunnen gerust stellen dat ‘prince of strings’ Bassekou Kouyaté de onbetwiste meester van dit instrument is, hij werkte niet voor niets samen met internationale sterren als Taj Mahal, Dee Dee Bridgewater, Carlos Santana, Youssou N'Dour en U2(!).

Bassekou Kouyaté trad in 1995 in N9 villa op in een trio met kora-grootmeester Toumani Diabaté en de vermaarde balafonist Kelitigi Diabaté. Toumani is ondertussen wereldberoemd en Bassekou werkt nu vooral met zijn eigen groep, maar thuis in Mali zoeken de goede vrienden mekaar nog steeds vaak op. Een andere figuur die een grote rol speelde in Kouyaté's muzikale carrière is de betreurde Ali Farka Touré. Deze Afrikaanse tegenhanger van John Lee Hooker spoorde Bassekou aan zijn eigen weg te volgen, een raadgeving die leidde tot de oprichting van Ngoni Ba.

Algauw volgde een eerste eigen cd Segu Blue ('07), die wereldwijd erg goed werd opgepikt en meermaals in de prijzen viel (o.a. twee prestigieuze BBC3-awards). Wie de plaat hoorde weet wat hij kan verwachten: sprankelende oerblues met wortels in de Segou-regio, waar Bassekou opgroeide. Hij stamt uit een prominente griotfamilie, een geslacht van muzikanten waarin muzikale vaardigheden van generatie op generatie worden doorgegeven. Zo speelt Bassekou nummers van wel tweehonderd jaar oud. Maar de kunst bestaat erin om de tradities te vernieuwen en naar de eigen hand te zetten, en dat kan Bassekou als geen ander. Wat een opener van HIHP 2009!

21.30 uur - RICARDO LEMVO & MAKINA LOCA (Congo / Verenigde Staten) Ricardo Lemvo is goed bekend in het salsamilieu. Merkwaardig voor iemand die opgroeide in Kinshasa, als kind van Angolese ouders. De verklaring is vrij eenvoudig: Ricardo nam de muziek uit zijn jeugd (Congolese rumba en de toentertijd populaire Amerikaanse soul) mee naar Los Angeles, waar hij op zijn 15e ging studeren. Daar raakte hij vervolgens helemaal in de ban van de Latijns-Amerikaanse ritmes. In 1990 stichtte hij er zijn eigen multiculturele band Makina Loca. Bedoeling was om een perfecte en immer dansbare synthese te maken tussen Afrikaanse genres als rumba en soukous en Latijns-Amerikaanse als salsa, merengue, bachata en bomba.

Dit lukte aardig, want Lemvo bracht ondertussen 5 cd’s uit en toert quasi constant de wereld rond. Hij stond in legendarische zalen (Hollywood Bowl/L.A. en Lincoln Center/NYC) en op grote festivals als Montreal Jazz en Couleur Café. De man zingt in zes (!) talen (Spaans, Lingala, Kikongo, Frans, Portugees en Engels), was te zien in de film Dance With Me en werd door het Franse dagblad Libération bestempeld als 'la future du salsa'. De grootste eer die voor hem was weggelegd, was wellicht zijn gastoptreden in New York bij het legendarische Orquesta Aragon, een werkelijk instituut in de Cubaanse muziek (opgericht in 1939!). Daar stond hij toch maar mooi tussen zijn eigen helden, waarmee hij al in Congo was opgegroeid. Ricardo Lemvo en zijn 9-koppige Makina Loca zijn uitgegroeid tot één van de spannendste salsabands ter wereld. Hun zeer dynamische mix van Cubaans en Afrikaans is niet 100% uniek, maar 't scheelt niet veel.

Bron: www.eeklo.be
Veel succes aan de N9 en de HIHP2009!